Acerola

Acerola – een bron van gezondheid

De Acerola (Malpighia glabra, Malpighia emarginata of Malpighia punicifolia) behoort tot de familie van de Malpighia-achtigen en is oorspronkelijk afkomstig van het Yucatán-schiereiland in Mexico.

Tegenwoordig worden de groenblijvende struiken of kleine bomen in heel Midden-Amerika en in veel Zuid-Amerikaanse landen – vooral Brazilië – geteeld, evenals op Jamaica, in het zuiden van de VS, in India, Afrika en Australië.

De inheemse volkeren van de Maya-cultuur waardeerden de kleine kers zeer als bron van gezondheid en hun kleine geneeskrachtige vruchten. Deze werden destijds al bewust geconsumeerd, om bijvoorbeeld de lichamelijke weerstand te versterken. De Spaanse veroveraars gaven ze echter de naam Acerola, omdat de exotische vruchtjes hen door hun uiterlijk sterk deden denken aan de zoete kersen uit hun vaderland. In Duitstalige gebieden worden ze daarom Acerola-kersen of Barbados-kersen genoemd.

Het klopt dat het in beide gevallen steenvruchten betreft, maar de Acerola is niet verwant aan onze zoete kers. Bovendien smaken de Acerola-kersen niet zoet, maar tamelijk zuur.

In de landen waar de Acerola groeit, gebruikt men de verse vruchten voor het maken van sappen, jam en diverse geneesmiddelen zoals fruitextracten. In al deze bereidingen wordt vanwege de zuurgraad meestal een hoog suikergehalte gebruikt.

Acerola in de traditionele geneeskunde

Barbados-kersen worden in de traditionele Latijns-Amerikaanse geneeskunde vaak gebruikt om ziekten te voorkomen en te behandelen, omdat hen samentrekkende, ontstekingsremmende, stimulerende en vochtafdrijvende eigenschappen worden toegeschreven. In Brazilië worden ze gebruikt om het cardiovasculaire systeem te versterken, diarree en dysenterie te behandelen en de wondgenezing te bevorderen. Ook bij koorts, bloedarmoede, diabetes en leverziekten zoals hepatitis worden verse vruchten gebruikt. Ze worden beschouwd als een ideaal geneesmiddel wanneer het lichaam – bijvoorbeeld door ziekte – verzwakt is.

De wetenschappelijke belangstelling voor de tropische kers begon pas midden 20e eeuw te groeien, toen Zuid-Amerikaanse onderzoekers de vruchten in de jungle ontdekten en aan verschillende analyses onderwierpen. Voor het eerst werd wetenschappelijk uitgelegd waarom ze zo'n groot genezend potentieel heeft: ze is een zeer goede bron van vitamine C. Daarom wordt ze bij ons vooral gebruikt als bron van natuurlijke vitamine C.

De genezende effecten willen we hier niet beweren, aangezien we alleen Acerola als voedingssupplement in ons aanbod hebben. Het is ook twijfelachtig hoeveel van deze effecten nog aanwezig zijn wanneer men in plaats van de hele vrucht het extract gebruikt. Dat natuurlijke vitamine C uit Acerola beter werkt dan kunstmatig vitamine C, dat graag in goedkope voedingssupplementen wordt gebruikt, is echter wetenschappelijk bewezen. Hetzelfde geldt trouwens ook voor dure voedingssupplementen met goedkope ingrediënten zoals synthetische ascorbinezuur, helaas wijdverspreid op de markt...

De derde grootste bron van vitamine C wereldwijd

De Acerola-kers is inderdaad een superfood. Wereldwijd zijn er slechts twee vruchten bekend die meer vitamine C bevatten dan de kleine tropische kers: de Australische bospruim en het Camu-Camu uit het Amazonegebied.

Aangezien de Acerola-kers voor 93 procent uit water bestaat en slechts geringe hoeveelheden eiwitten, vet of koolhydraten bevat, zou je bijna denken dat ze nauwelijks andere voedingsstoffen biedt.

Analyses hebben aangetoond dat 100 g van deze vruchten een vitamine C-gehalte hebben van 700 tot zelfs ongelooflijke 5000 mg. Ter vergelijking bevatten sinaasappels of citroenen, die vaak als vitamine C-bommen worden genoemd, slechts ongeveer 50 mg vitamine C per 100 g.